Το παράκτιο μέτωπο της Πάτρας,
μετά την μετακίνηση του λιμανιού, έμεινε αδιαμόρφωτο και αποκομμένο από τον
αστικό ιστό. Στόχος η αξιοποίηση του παράκτιο μετώπου, με παράλληλη προσθήκη
κεντρικού σταθμού στην πόλη.
Αναλύοντας την περιοχή που
τοποθετήσαμε το σταθμό, καθώς και την ευρύτερη πόλη, ήταν δύσκολο να μην
παρατηρήσουμε τον κάναβο που την οργανώνει. Ορίζοντας αυτόν τον κάναβο σε ένα
μικρότερο 10*10, ξεκινήσαμε να επεξεργαζόμαστε την περιοχή. Πάνω σε αυτό τον
κάναβο στηριχτήκαμε και αποφασίσαμε να τον ενισχύσουμε, συνεχίζοντας τον μέχρι
το παραλιακό μέτωπο, το οποίο φαίνεται να έχει τη δική του μορφή και να είναι
αποκομμένο.
Για να ενισχύσουμε την επιθυμία
μας για συγκέντρωση του κόσμου στο σταθμό μας, επεξεργαστήκαμε τον περιβάλλοντα
χώρο με φύτευση η οποία λιγοστεύει όσο πλησιάζεις στο σταθμό, δίνοντας την
αίσθηση στον ταξιδιώτη/ περπατητή, ότι κάτι τον περιμένει.
Ο σταθμός δίνει κατά κύριο λόγο
έμφαση σε μία ροή παράλληλη με την κίνηση του τρένου, καθώς και με του
παραλιακού μετώπου. Υλικό κατασκευής είναι το σκυρόδεμα, κυρίως ανεπίχριστο, σε
συνδυασμό με το γυαλί.
Εκτός από το σταθμό, το κτίριο
μας θέλαμε να στεγάζει και άλλες δραστηριότητες, σε μια προσπάθεια να ‘‘φέρει’’
ζωή στο παράκτιο μέτωπο. Έτσι το κτίριο, μετατρέπεται σε ένα συγκρότημα τριών κτιρίων, με τον σταθμό στο
κέντρο να εμπεριέχει τα άλλα δυο.
Το πρώτο κτίριο στεγάζει ένα ναυτικό μουσείο, με θέμα τη ναυπηγική και
ναυτικούς χάρτες. Τα εκθέματα προκύπτουν από το ίδιο το παραλιακό μέτωπο που
έχει αποσπασματικά απομεινάρια ναυπηγικής, τα οποία στην εποχή μας όσο πάνε και
εκλείπουν. Το δεύτερο κτίριο στεγάζει χώρους ψυχαγωγίας και διασκέδασης, για
χαλάρωση, φαγητό κλπ.
Τα κτίρια συνδέονται μεταξύ τους
με διαδοχικές ράμπες, που δίνουν πρόσβαση μέχρι και στα δώματα σου
συγκροτήματος. Από εκεί ο ταξιδιώτης έχει τη δυνατότητα να παρατηρήσει τα
εκθέματα/σκαριά του μουσείου που θα βρίσκονται στην επιφάνεια της θάλασσας, να
προσανατολιστεί σε σχέση με την πόλη, και να απολαύσει την μοναδική θέα, από
και προς την πόλη.
