Αίσωπος - Μηχανή παραθαλάσσιας τουριστικής κατοίκησης

Πλαίσιο

Η παραλία αποτελεί μια ζώνη φύσης ανάμεσα στη στεριά και τη θάλασσα –ένα όριο ασαφές και μεταβαλλόμενο– και το κύριο πεδίο στο οποίο εκτυλίσσονται και νοηματοδοτούνται οι θερινές διακοπές.

Στην παραλία εναποτίθεται ένας μικρότερος ή μεγαλύτερος αριθμός τεχνητών στοιχείων/«εξαρτημάτων άνεσης» – ομπρέλες, μικρές σκηνές, στέγαστρα, ξαπλώστρες, πετσέτες, ψάθες, αναψυκτήρια, μπαρ. Συνήθως, λίγο πιο πίσω, το «πλαγκτόν» των τουριστικών κατοικιών, διαρκώς εξαπλωνόμενο μετασχηματίζει το παραθαλάσσιο τοπίο σε αστικοποιημένη περιφέρεια της πόλης.

Στην παραλία ξεδιπλώνεται μια εντελώς διαφορετική μορφή συνύπαρξης, μια διαφορετική κουλτούρα από εκείνη της πόλης: η κουλτούρα του σώματος (body culture). Σε αυτήν, όλοι, εκδεδυμένοι από την αστική ενδυμασία –που διαφοροποιεί, κωδικοποιεί και, εν τέλει, προδιαθέτει και προκαθορίζει συμπεριφορές– μοιάζουν «ίσοι». Η κολύμβηση, η έκθεση του σώματος στον ήλιο και στα βλέμματα των άλλων, η ανάγνωση και η μουσική, η θαλάσσια και παραθαλάσσια άθληση και οι εφήμερες συλλογικότητες, συγκροτούν την εμπειρία της παραλίας.  

Θέμα:  «Μηχανή» – Παχιά νέα στρώση

Ζητείται ο σχεδιασμός μιας «μηχανής» εφήμερης πρωταρχικής παραθαλάσσιας τουριστικής κατοίκησης για 60-100 άτομα σε ένα ιδεατό άνυδρο παραθαλάσσιο Μεσογειακό τοπίο με ξηρό έδαφος με διάσπαρτους θάμνους και βράχια χωρίς δρόμους ή άλλες υποδομές.

Η «μηχανή» παραθαλάσσιας κατοίκησης θα πρέπει να γίνει αντιληπτή ως μια παχιά νέα στρώση που εναποτίθεται στο παραλιακό τοπίο και, στο τέλος της θερινής περιόδου, όντας αναστρέψιμη, μπορεί να αποσυναρμολογείται και να απομακρύνεται. Η παχιά τομή της μηχανής επιτρέπει την ενσωμάτωση κατοικήσιμων χώρων στο εσωτερικό της. Περιλαμβάνει χώρους διαμονής, φαγητού, συλλογικότητας και χώρους υποστήριξης.

Η «μηχανή» κατανοεί τη φυσιογνωμία του τοπίου –τα στοιχεία που το συγκροτούν και το χαρακτηρίζουν– και προσαρμόζεται σε αυτό. Η «μηχανή» έχει στόχο την απολαυστική διάσταση της παραθαλάσσιας διαμονής και ενσωματώνει περισσότερα ή λιγότερα στοιχεία του φυσικού τοπίου. Θα στοχεύει στην ενεργειακή αυτονομία της ώστε, όσο το δυνατόν, να μην εξαρτάται από υποδομές και να πλησιάζει σε ένα ελάχιστο (περιβαλλοντικό) αποτύπωμα. Η «μηχανή» εφήμερης παραθαλάσσιας τουριστικής κατοίκησης θα προτείνει μια νέα ερμηνεία της «άνεσης» για έναν «νέο τουρίστα» που εκτιμά ανεπιφύλακτα την αρχιτεκτονική, ως ιδέα (concept) και χωρική εμπειρία.